Blog Liesbeth

 

Liesbeth

Nog 3 weken

04-07-2014 – Over drie weken vertrekken we naar de Kilimanjaro. Toen ik aan dit avontuur begon zag ik meer op tegen de fondsenwerving dan tegen het beklimmen van de berg zelf. Inmiddels heb ik aan mijn sponsorverplichtingen voldaan. Fantastisch om te zien hoe veel mensen Kidshare en vooral het TOP-girlsproject een warm hart toedragen.
Ik begin binnenkort aan mijn derde TOPgirl!!

Sneeuw en vuur
Nu “alleen nog” naar de top. Het silhouet van de berg met zijn platte besneeuwde top is op mijn netvlies gegrift. Het is een icoon, bijna iedereen kent het beeld. Maar wat of wie is die berg echt?  En wat betekent hij voor de mensen die er leven? Zoek Kilimanjaro op internet en je bent er snel achter dat hij één van de belangrijke toeristische attracties van Tanzania is. Jaarlijks gaan meer dan 50.000 toeristen naar de top, begeleid door Tanzaniaanse gidsen en dragers. De eersten op de top waren Europeanen. Naar de Chagga, het volk dat op de hellingen woont, moet je langer zoeken. In hun taal betekent “kibo” sneeuw. De Chagga kozen ooit de hellingen van de Kili om te wonen, omdat de aarde er vruchtbaar was door het smeltwater. Ze begraven hun doden met het gezicht naar Kibo, een van de toppen. Hun legende over de toppen, Mawenzi en Kibo, klopt verrassend  met de geologische feiten: het vuur van Mawenzi viel eerder stil dan dat van Kibo, die nog tot 200 jaar geleden een actieve vulkaan was.
Het moet een magische ervaring zijn om over de rand van de krater te kijken.

Wat neem ik mee?

13-06-2014 – Na alle fondsenwervingsactiviteiten moet de aandacht nu uitgaan naar de top van de berg. Ik ben in allerlei soorten bergen geweest maar nog nooit boven de 3000 meter en nog nooit in Afrika.
De belangrijkste oorzaak waardoor velen de top niet halen is hoogteziekte. Daar kun je van tevoren medicijnen voor slikken, diamox, maar sommigen raden dat ook weer af. Ik moet binnenkort voor de vaccinaties naar de GGD en zal daar ook nog eens om advies vragen. Voorlopig denk ik dat ik maar gewoon omhoog ga lopen en goed op symptomen letten.

Slapen bij -10
Alles voor bergwandelen staat al op mijn vaste paklijst. Maar wat heb je nu extra nodig voor de Kilimanjaro? Voor de top dagen ga ik uit van cross country wintervakanties. Hoe hou ik mezelf warm bij -10 (of lager) en harde wind? Laagjes wol, zodat je steeds precies genoeg aan kunt trekken. Van teveel ga je te hard zweten en dat bevriest dan weer waardoor je het koud krijgt. Waterdichte jas en broek, maar vooral winddicht. Plus winddichte muts en overwanten.

Slapen bij – 10 of lager is ook echt koud. Ik trek twee donzen slaapzakken over elkaar heen, samen vergelijkbaar met een drie-seizoenen-zak. Goed matje, fles met warm water mee naar binnen. En een plastic bakje zodat je ’s nachts de tent niet uit hoeft, want daarna krijg je het niet meer warm.

Het witte goud

09-05-2014 Als je hebt toegezegd €1500 sponsorgeld bij elkaar te krijgen word je vanzelf creatief. Het idee van een benefietdiner had ik niet zelf verzonnen, dat neem ik graag over van de andere deelnemers. Daarover doordenkend, in het voorjaar in Salland, moet je wel op asperges komen. Het witte goud. Twee keer een asperge dinertje voor 12 gasten; wat zij betalen gaat rechtstreeks naar de kas van Kidshare. Bij de plaatselijke aspergekweker, Ernie van der Kolk te Dalfsen, langsgeweest met de ontwerpmenukaart en het verzoek of hij ons ook wilde steunen. Dat was geen probleem, hij zou de asperges wel even schillen en op de wijn en de ham kregen we korting. Mooi. Toen we op de dag van het diner de zojuist gestoken asperges gingen halen werd het zelfs nog mooier: de asperges, geschild en wel, kregen we helemaal gratis en de rest met korting.

Met gele topping

En dan gaat het gebeuren. Veel (te veel) aardappels gekookt, 24 eieren uit eigen kippenhok precies hard genoeg, een grote pan botersaus. Vooraf een korte versie van de presentatie van Kidshare; die maakte indruk en oogstte veel bijval. Hoe zouden onze Keniaanse meiden reageren als ze dit zouden zien? De asperges smaakten perfect. Als verrassing bij het toetje zetten we zelfgemaakte advocaat op tafel. Die viel zo in de smaak dat alle gasten een flesje kochten – wat nog meer opbrengst voor Kidshare betekende!

Mijn TOPgirls teller is weer lekker gestegen en ik kijk terug op een culinaire TOPavond

De elementen
04-04-2014
Genadeloos beukt de wind op het tentdoek. De tent staat op 1100 m hoogte in Dovrefjell, Noorwegen. In de loop van de middag zijn we hier voetje voor voetje naar toe geskied, net niet omvergeblazen door windkracht 6.
We hebben de tent opgezet in de luwte van een helling en zijn lekker in de warme slaapzakken gekropen. Maar nu is de wind gedraaid en krijgt de tent de volle laag. Het tentdoek klappert oorverdovend, slapen is er niet meer bij. Houdt hij het? Tenslotte kleed ik me maar aan om, als het fout gaat, niet tussen de flarden van de tent eerst nog mijn broek en sokken te moeten zoeken. Maar de tent blijft overeind en ik slaap toch weer in. De volgende ochtend werpt de zon een melkblauw licht over de stuivende sneeuw. Sprookjesachtig mooi, daar kwamen we voor! Hoe zal de laatste nacht voor de topdag van de Kilimanjaro zijn? Ook daar kan het spoken. Maar wie weet treffen we windstilte. Ik verheug me er op; ook die krachtmeting met de elementen zullen we wel doorstaan en daarna is de beleving van wat je om je heen ziet des te intenser.

Varkentje Terug op kantoor vind ik het personeelsblad met mijn verhaaltje over de tocht. Ik kreeg veel enthousiaste reacties van collega’s.
Eén collega is een aantal jaren geleden op de Kili geweest. Het was prachtig, zei hij. Zwaar? Ach, nee, dat viel wel mee. Dat geeft moed! Intussen beginnen de donaties op de rekening en in het varkentje op mijn kamer binnen te komen.

Heuveltraining
04-03-2014
– De Kilimanjaro is een hele grote heuvel. Je gaat wandelend naar de top, alleen het laatste stuk zijn het bergpaadjes. Simpel, maar door de steeds ijlere lucht is het toch zwaar, dus er moet wel voor getraind worden. De beste manier om je op een topprestatie voor te bereiden is zo precies mogelijk doen wat je dan ook moet doen. 4000 meter stijgen bij steeds ijlere lucht. Omhoog blijven lopen bij – 20 en als het tegenzit sneeuwstorm. Hm. Da ’s lastig in Nederland.

Opties
Ga ik me aanmelden voor een spoedcursus bij de’ Iceman’ zodat ik luchtig gekleed zonder ademnood in twee dagen de top kan halen? Ga ik zoveel mogelijk uren in een onderdruk-tank doorbrengen? Ga ik 80 km per week wandelen in heuvelachtig gebied?
De eerste twee opties brengen me te zeer uit mijn dagelijks ritme, daar deins ik voor terug. 80 km per week wandelen kost me meer vrije tijd dan ik heb. Net iets meer doen dan ik toch al doe geeft de meeste kans dat ik het volhoud. Dus breid ik mijn wekelijkse hardloopschema uit met de vlakbij gelegen uitkijktoren. Drie keer achter elkaar alle trappen op, in maximaal tempo. Zes trappen van elk 15 treden. Volgende maand 4 keer. Enzovoorts, tot we de Kili op gaan. Na elk klimmetje geniet ik met verzuurde hemstrings even van het uitzicht over het prachtige Vechtdal en voel ik me even een TOP girl.

Wild en onherbergzaam
07-02-2014
– In het dagelijks leven ben ik rechter, in mijn vrije tijd zoveel mogelijk buiten. Ik houd van wild en onherbergzaam, me op eigen kracht voortbewegen en een beetje afzien. Ik zou niet snel als toerist naar een land gaan waar veel mensen keihard moeten worstelen om een redelijk bestaan op te bouwen. Wat me over de streep trok om toch deze bijzondere berg op te gaan is dat ik met de Kidshare-tocht iets kan doen voor de toekomst van een groep meiden in Kenia. Slimme meiden kunnen, als ze de kans krijgen voortgezet onderwijs te volgen, de Keniaanse samenleving een stukje beter maken!

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.